Byłoby zaiste godne ubolewania, gdyby tego rodzaju ludzie, opuściwszy łono Kościoła, mieli przystać do jego otwartych wrogów, jednakże jeszcze bardziej godne ubolewania jest to, że doszli do takiego zaślepienia, że nadal uznają się za synów Kościoła i tym chełpią, choć wyrzekli się – w czynach jeśli nie w słowach, sakramentu wiary głoszonego w Chrzcie. I tak, wiedzeni pewnym zwodniczym spokojem umysłu, nawiedzają również chrześcijańskie miejsca święte, pożywiają się Najświętszym Ciałem Chrystusowym a nawet podchodzą, co jest otwarcie potworne, do ołtarza Bożego by składać ofiarę. Mimo to, to co głoszą, to za czym agitują, to co wyznają z najwyższą uporczywością, ukazuje, że odpadli od wiary i podczas gdy uważają, że są nadal na statku, w sposób żałosny rozbili się o skały
Święty Pius X do kardynałów o modernistach
z alokucji Relicturus Ecclesiam na konsystorzu w grudniu 1907
“Mając opuścić Kościół, nabyty przez Krew Jego, i odejść z tego świata do Ojca, Chrystus Pan, niejednokrotnie i otwarcie, ogłosił, że będziemy zawsze wydani na pastwę prześladowań ze strony naszych wrogów i że nigdy na tej ziemi nie będziemy wolni od utrapień. Taki los Oblubieniec miał zarezerwować dla swej Oblubienicy. Tak iż, jak powiedziano: Będziesz panował pośród nieprzyjaciół swoich (Ps 109,2), aby wśród nieprzyjaciół i walk panował od jednego krańca ziemi po drugi aż, postawiwszy stopę w obiecanej ojczyźnie, będzie cieszył się szczęśliwym pozyskaniem nieprzemijającego spokoju. I widzimy jak ta przepowiednia Boskiego Odnowiciela, podobnie jak w każdej epoce, dziś się w całości spełnia. W pewnych miejscach zaiste poprzez otwarty bój i zmaganie, w innych przez chytre i ukryte knowania, wszędzie oglądamy jak Kościół jest atakowany.
Jego prawo jest zwalczane i deptane, prawa …More
Byłoby zaiste godne ubolewania, gdyby tego rodzaju ludzie, opuściwszy łono Kościoła, mieli przystać do jego otwartych wrogów, jednakże jeszcze bardziej godne ubolewania jest to, że doszli do takiego zaślepienia, że nadal uznają się za synów Kościoła i tym chełpią, choć wyrzekli się – w czynach jeśli nie w słowach, sakramentu wiary głoszonego w Chrzcie. I tak, wiedzeni pewnym zwodniczym spokojem umysłu, nawiedzają również chrześcijańskie miejsca święte, pożywiają się Najświętszym Ciałem Chrystusowym a nawet podchodzą, co jest otwarcie potworne, do ołtarza Bożego by składać ofiarę. Mimo to, to co głoszą, to za czym agitują, to co wyznają z najwyższą uporczywością, ukazuje, że odpadli od wiary i podczas gdy uważają, że są nadal na statku, w sposób żałosny rozbili się o skały