Ojciec, Syn i Duch Święty

Bp Grzegorz Ryś, Biskup pomocniczy krakowski, autor rubryki "Okruchy Słowa"

Kiedy mówię: "Bóg Ojciec", uświadamiam sobie, że Bóg jest "Miłośnikiem życia" - nie chce, nie potrafi istnieć inaczej, jak tylko dając życie, rodząc, tworząc.

Że kocha życie, w każdym z jego przejawów; że nie godzi się ze śmiercią w jakiejkolwiek jej postaci. Nie potrafi istnieć inaczej, jak tylko na sposób daru z samego Siebie, będąc absolutnym zaprzeczeniem jakiegokolwiek egoizmu, w nieustannym zapomnieniu o Sobie, w nieustannej trosce o wszystko, co powołał do istnienia.

***
Kiedy mówię: "Bóg Syn", odkrywam, że w Bogu istnieje także (kto wie, czy nie trudniejsza od dawania) umiejętność przyjęcia daru i jego odwzajemnienia.
Świadomość obdarowania - Syn zna "źródło", z Którego płynie całe Jego bogactwo: "Wszystko przekazał mi Ojciec mój", "Wszystko, co ma Ojciec, jest moje" (J 16, 15).
Umiejętność odwzajemnienia daru - w czasie ostatniej wieczerzy Syn mówi do Ojca: "Wszystko bowiem moje jest Twoje, a Twoje jest moje" (J 17, 10).
Na dar życia odpowiada darem z życia, na dar z "wszystkiego" odpowiada darem z "wszystkiego", na dar z Siebie odpowiada darem z Siebie...
***
Kiedy mówię: "Bóg Duch Święty", czuję, że staję przed Tajemnicą. Tak naprawdę nie wiem, co znaczy "Duch". Rozumiem jednak wtedy, że Bóg jest całkowicie Inny niż wszystko, co poznaję, czego doświadczam, do czego przylgnąłem, co pokochałem. Uczę się wtedy patrzeć z właściwym dystansem na wszystko, za czym na co dzień gonię i czego pożądam. Uczę się także szacunku dla tajemnicy, jaka jest nie tylko w Bogu, ale również w każdym człowieku...
***
Myślę: "Bóg Ojciec, Syn i Duch Święty" i wiem, że tak niewiele mogę o Nim powiedzieć.
Gdyby jednak to niewiele, które z Boga odkrywam, udało mi się w życiu naśladować, o ileż piękniejszym byłbym człowiekiem.