Jeszcze mam moją kochaną mamę i tatę na tym świecie, ale teraz doceniam każdy moment spędzony razem z nimi. I wiecie co? Zrozumiałam, że nie musimy się ciągle przekomarzać, klócić, forsować swoje, przekonywać do czegokolwiek. Teraz potrafię usiąść po prostu przy stole i patrzeć bez słów, ale z miłością w sercu na mojego kochanego tatę jedzącego śniadanie i patrzeć z jaką uwagą i troską je sobie przygotowuje, patrzeć z czułością na moją kochaną mamę jak chodzi po domu i robi różne rzeczy, czy z powodu strasznych bólów nog (ma chore nogi - zakprzepica po szprycach) patrzeć jak leży i odpoczywa na łóżku. Nauczyłam się, że nie muszę nic mówić, wystarczy, że patrzę i próbuję zatrzymać każdą chwilę w myślach, bo wiem, że kiedyś tylko te chwile, te momenty zapisane w pamięci mi zostaną.........

Lepij ni, bo się rozpłaczę.